Soms is het moeilijkste wat je kunt doen: jezelf recht in de ogen kijken.
Niet het gefilterde beeld. Niet de versie die je voor anderen toont. Maar jij — zoals je werkelijk bent. Met alles wat je draagt, alles wat je hebt meegemaakt, alles wat je maakt tot wie je bent.
Veel van mijn werken ontstaan vanuit precies dat gevoel. De zoektocht naar echtheid. Naar het moment waarop iemand zichzelf herkent in een portret — niet omdat het perfect is, maar omdat het waar is.
Het lichaam is geen probleem om op te lossen. Het is een verhaal om te vertellen.
Body positivity is voor mij geen trend. Het is een houding. Een manier van kijken — naar anderen, maar ook naar jezelf. In mijn haiku's probeer ik dat gevoel te vangen in zo min mogelijk woorden, omdat de waarheid zelden veel ruimte nodig heeft.
Zacht voor mijn gedachten
ik spreid vrede in mijn lijf
en groei van binnenuit
Als ik een portret teken of een vrouwenlichaam, zie ik geen gebreken. Ik zie een mens. En dat is precies wat ik wil vastleggen: de waardigheid die er altijd al was.
Misschien is dat wel de diepste vorm van zelfliefde — jezelf laten zien, en weten dat je het waard bent om gezien te worden.